रामायण · अध्याय 2.024

एवम् उक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी
प्रणयाद् एव संक्रुद्धा भर्तारम् इदम् अब्रवीत्

आर्यपुत्र पिता माता भ्राता पुत्रस् तथा स्नुषा
स्वानि पुण्यानि भुञ्जानाः स्वं स्वं भाग्यम् उपासते

भर्तुर् भाग्यं तु भार्यैका प्राप्नोति पुरुषर्षभ
अतश् चैवाहम् आदिष्टा वने वस्तव्यम् इत्य् अपि

न पिता नात्मजो नात्मा न माता न सखीजनः
इह प्रेत्य च नारीणां पतिर् एको गतिः सदा

यदि त्वं प्रस्थितो दुर्गं वनम् अद्यैव राघव
अग्रतस् ते गमिष्यामि मृद्नन्ती कुशकण्टकान्

ईर्ष्या रोषौ बहिष्कृत्य भुक्तशेषम् इवोदकम्
नय मां वीर विश्रब्धः पापं मयि न विद्यते

प्रासादाग्रैर् विमानैर् वा वैहायसगतेन वा
सर्वावस्थागता भर्तुः पादच्छाया विशिष्यते

अनुशिष्टास्मि मात्रा च पित्रा च विविधाश्रयम्
नास्मि संप्रति वक्तव्या वर्तितव्यं यथा मया

सुखं वने निवत्स्यामि यथैव भवने पितुः
अचिन्तयन्ती त्रींल् लोकांश् चिन्तयन्ती पतिव्रतम्

शुश्रूषमाणा ते नित्यं नियता ब्रह्मचारिणी
सह रंस्ये त्वया वीर वनेषु मधुगन्धिषु

त्वं हि कर्तुं वने शक्तो राम संपरिपालनम्
अन्यस्य पै जनस्येह किं पुनर् मम मानद

फलमूलाशना नित्यं भविष्यामि न संशयः
न ते दुःखं करिष्यामि निवसन्ती सह त्वया

इच्छामि सरितः शैलान् पल्वलानि वनानि च
द्रष्टुं सर्वत्र निर्भीता त्वया नाथेन धीमता

हंसकारण्डवाकीर्णाः पद्मिनीः साधुपुष्पिताः
इच्छेयं सुखिनी द्रष्टुं त्वया वीरेण संगता

सह त्वया विशालाक्ष रंस्ये परमनन्दिनी
एवं वर्षसहस्राणां शतं वाहं त्वया सह

स्वर्गे ऽपि च विना वासो भविता यदि राघव
त्वया मम नरव्याघ्र नाहं तम् अपि रोचये

अहं गमिष्यामि वनं सुदुर्गमं मृगायुतं वानरवारणैर् युतम्
वने निवत्स्यामि यथा पितुर् गृहे तवैव पादाव् उपगृह्य संमता

अनन्यभावाम् अनुरक्तचेतसं त्वया वियुक्तां मरणाय निश्चिताम्
नयस्व मां साधु कुरुष्व याचनां न ते मयातो गुरुता भविष्यति

तथा ब्रुवाणाम् अपि धर्मवत्सलो न च स्म सीतां नृवरो निनीषति
उवाच चैनां बहु संनिवर्तने वने निवासस्य च दुःखितां प्रति