परात्रिंशिका · अध्याय 1

श्रीदेव्य् उवाच ।
अनुत्तरं कथं देव स्वतः कौलिकसिद्धिदम् ।
येन विज्ञातमात्रेण खेचरीसमतां व्रजेत्

एतद् गुह्यं महागुह्यं कथयस्व मम प्रभो ।
हृदयस्था तु या शक्तिः कौलिनी कुलनायिका

ताम् मे कथय देवेश येन तृप्तिं व्रजाम्य् अहम् ।
श्रीभैरव उवाच ।
शृणु देवि महाभगे उत्तरस्याप्य् अनुत्तरम्

कथयामि न संदेहः सद्यः कौलिकसिद्धिदम् ।
कौलिको ऽयं विधिर् देवि मम हृद्व्योम्न्य् अवस्थितः

अथाद्यास् तिथयः सर्वे स्वरा बिन्द्ववसानकाः ।
तदन्तः कालयोगेन सोमसूर्यौ प्रकीर्तितौ

पृथिव्यादीनि तत्त्वानि पुरुषान्तानि पञ्चसु ।
क्रमात् कादिषु वर्गेषु मकारान्तेषु सुव्रते

वाय्वग्निसलिलेन्द्राणां धारणानां चतुष्टयम् ।
तदूर्ध्वे शादिविख्यातम् पुरस्ताद् ब्रह्मपञ्चकम्

अमूला तत्क्रमा ज्ञेया क्षान्ता सृष्टिर् उदाहृता ।
सर्वेषां चैव मन्त्राणां विद्यानां च यशस्विनि

इयं योनिः समाख्याता सर्वतन्त्रेषु सर्वदा ।
चतुर्दशयुतं भद्रे तिथीशान्तसमन्वितम् ।
तृतीयम् ब्रह्म सुश्रोणि हृदयम् भैरवात्मनः

एतन् ना योगिनीजातो ना रुद्रो लभते स्फुटम् ।
हृदयं देवदेवस्य सद्यो योगविमोक्षदम्

अस्योच्चारे कृते सम्यङ् मन्त्रमुद्रागणो महान् ।
सद्यः सन्मुखताम् एति स्वदेहावेशलक्षणम्

मुहूर्तं स्मरते यस् तु चुम्बके नाभिमुद्रितः ।
स बध्नाति तदा देहं मन्त्रमुद्रागणं नरः

अतीतानागतानर्थान् पृष्टो ऽसौ कथयत्य् अपि ।
प्रहराद् यद् अभिप्रेतं देवतारूपम् उच्चरन्

सक्षात् पश्यत्य् असंदिग्धम् आकृष्टं रुद्रसक्तिभिः ।
प्रहरद्वयमात्रेण व्योमस्थो जायते स्मरन्

त्रयेण मातरः सर्वा योगेस्वर्यो महाबलाः ।
वीरा वीरेस्वराः सिद्धा बलवान् शाकिनीगणः

आगत्य समयं दत्त्वा भैरवेण प्रचोदिताः ।
यच्छन्ति परमां सिद्धिं फलं यद् वा समीहितम्

अनेन सिद्धाः सेत्स्यन्ति साधयन्ति च मन्त्रिणः

यत्किंचिद् भैरवे तन्त्रे सर्वम् अस्मात् प्रसिध्यति ।
मन्त्रवीर्यसमावेशप्रभावान् न नियन्त्रिणा

अदृष्टम.ङ्दलो ऽप्य् एवम् यः कश्चिद् वेत्ति तत्त्वतः ।
स सिद्धिभाग् भवेन् नित्यं स योगी स च दीक्षीतः

अनेन ज्ञातमात्रेण ज्ञायते सर्वशक्तिभिः ।
शाकिनीकुलसामान्यो भवेद् योगं विनापि हि

अविधिज्ञो विधानज्ञो जायते यजनं प्रति ।
कालाग्निम् आदितः कृत्वा मायान्तम् ब्रह्मदेहगम्

शिवो विश्वद्यनन्तान्तः परं शक्तित्रयं मतम् ।
तदन्तर् वर्ति यत्किंचिच् छुद्धमार्गे व्यवस्थितम्

अणुर् विशुद्धम् अचिराद् ऐस्वरं ज्ञानम् अश्नुते ।
तच्चोदकः शिवो ज्ञेयः सर्वज्ञः परमेश्वरः

सर्वगो निर्मलः स्वच्छस् तृप्तः स्वायतनः शुचिः ।
यथा न्यग्रोधबीजस्थः शक्तिरूपो महाद्रुमः

तथा हृदयबीजस्थं जगद् एतच् चराचरम् ।
एवं यो वेत्ति तत्त्वेन तस्य निर्वाणगामिनी

दीक्षा भवत्य् असंदिग्धा तिलाज्याहुतिवर्जिता ।
मूर्ध्नि वक्त्रे च हृदये गुह्ये मुर्तौ तथैव च

न्यासं क्र्त्वा शिखां बद्ध्वा सप्तविंसतिमन्त्रिताम् ।
एकैकेन दिशां बन्धं दशानाम् अपि कारयेत्

तालत्रयम् पुरा दत्त्वा सशब्दं विघ्नशान्तये ।
शिखासंख्याभिजप्तेन तोयेनाभ्युक्षयेत् ततः

पुष्पादिकं क्रमात् सर्वं लिङ्गं वा स्थ.ङ्दिलं च वा ।
चतुर्दशाभिजप्तेन पुष्पेणासनकल्पना

तत्र सृष्टिं यजेद् वीरः पुनर् एवासनं ततः ।
सृष्टिं तु सम्पुटीकृत्य पश्चाद् यजनम् आरभेत्

सर्वतत्त्वसुसम्पूर्णाम् सर्वावयवशोभिताम् ।
यजेद् देवीं महाभागा सप्तविंशतिमन्त्रिताम्

ततः सुगन्धिपुष्पैश् च यथाशक्त्या समर्चयेत् ।
पूजयेत् परया भक्त्या स्वात्मनं च निवेदयेत्

एवं यजनम् आख्यातम् अग्निकार्ये ऽप्य् अयं विधिः ।
कृतपूजाविधिः सम्यक् स्मरन् बीजम् प्रसिद्ध्यति

आद्यन्तरहितम् बीजं विकसत् तिथिमध्यगम् ।
हृत्पद्मान्तर्गतं ध्यायेत् सोमांशुं नित्यम् अभ्यस्येत्

यान् यान् कामयते कामांस् तान् ताञ् च्छीघ्रम् अवाप्नुयात् ।
अज्ञः प्रत्यक्षताम् एति सर्वज्ञत्वं न संशयः

एवं मन्त्रफलावप्तिर् इत्य् एतद् रुद्रयामलम् ।
एतद् अभ्यासतः सिद्धिः सर्वज्ञत्वम् अवाप्यते