ब्रह्मसूत्र (अन्य संस्करण) · अध्याय 2.1

स्मृत्यनवकाशदोषप्रसङ्ग इति चेन् नान्यस्मृत्यनवकाशदोषप्रसङ्गात्

इतरेषां चानुपलब्धेः

एतेन योगः प्रत्युक्तः

न विलक्षणत्वाद् अस्य तथात्वं च शब्दात्

अभिमानिव्यपदेशस् तु विशेषानुगतिभ्याम्

दृश्यते तु

असद् इति चेन् न प्रतिषेधमात्रत्वात्

अपीतौ तद्वत्प्रसङ्गाद् असमञ्जसम्

न तु दृष्टान्तभावात्

स्वपक्षदोषाच् च

तर्काप्रतिष्ठानाद् अप्य् अन्यथानुमेयम् इति चेद् एवम् अप्य् अनिर्मोक्षप्रसङ्गः

एतेन शिष्टापरिग्रहा अपि व्याख्याताः

भोक्त्रापत्तेर् अविभागश् चेत् स्याल् लोकवत्

तदनन्यत्वम् आरम्भणशब्दादिभ्यः

भावे चोपलब्धेः

सत्त्वाच् चापरस्य

असद्व्यपदेशान् नेति चेन् न धर्मान्तरेण वाक्यशेषात्

युक्तेः शब्दान्तराच् च

पटवच् च

यथा च प्राणादिः

इतरव्यपदेशाद् धिताकरणादिदोषप्रसक्तिः

अधिकं तु भेदनिर्देशात्

अश्मादिवच् च तदनुपपत्तिः

उपसंहारदर्शनान् नेति चेन् न क्षीरवद् धि

देवादिवद् अपि लोके

कृत्स्नप्रसक्तिर् निरवयवत्वशब्दकोपो वा

श्रुतेस् तु शब्दमूलत्वात्

आत्मनि चैवं विचित्राश् च हि

स्वपक्षदोषाच् च

सर्वोपेता च तद्दर्शनात्

विकरणत्वान् नेति चेत् तद् उक्तम्

न प्रयोजनवत्त्वात्

लोकवत् तु लीलाकैवल्यम्

वैषम्यनैर्घृण्ये न सापेक्षत्वात् तथा हि दर्शयति

न कर्माविभागाद् इति चेन् नानादित्वाद्

उपपद्यते चाप्य् उपलभ्यते च

सर्वधर्मोपपत्तेश् च