ब्रह्मसूत्र · अध्याय 2.1
स्मृत्यनवकाशदोषप्रसङ्ग इति चेन् नान्यस्मृत्यनवकाशदोषप्रसङ्गात्
इतरेषां चानुपलब्धेः
एतेन योगः प्रत्युक्तः
न विलक्षणत्वाद् अस्य तथात्वं च शब्दात्
अभिमानिव्यपदेशस् तु विशेषानुगतिभ्याम्
दृश्यते तु
असद् इति चेन् न प्रतिषेधमात्रत्वात्
अपीतौ तद्वत्प्रसङ्गाद् असमञ्जसम्
न तु दृष्टान्तभावात्
स्वपक्षदोषाच् च
तर्काप्रतिष्ठानाद् अपि
अन्यथानुमेयम् इति चेद् एवम् अप्य् अनिर्मोक्षप्रसङ्गः
एतेन शिष्टापरिग्रहा अपि व्याख्याताः
भोक्त्रापत्तेर् अविभागश् चेत् स्याल् लोकवत्
तदनन्यत्वम् आरम्भणशब्दादिभ्यः
भावे चोपलब्धेः
सत्वाच् चापरस्य
असद्व्यपदेशान् नेति चेन् न धर्मान्तरेण वाक्यशेषाद्युक्तेः शब्दान्तराच् च
पटवच् च
यथा च प्राणादिः
इतरव्यपदेशाद् धिताकरणादिदोषप्रसक्तिः
अधिकं तु भेदनिर्देशात्
अश्मादिवच् च तदनुपपत्तिः
उपसंहारदर्शनान् नेति चेन् न क्षीरवद् धि
देवादिवद् अपि लोके
कृत्स्नप्रसक्तिर् निरवयवत्वशब्दकोपो वा
श्रुतेस् तु शब्दमूलत्वात्
आत्मनि चैवं विचित्राश् च हि
स्वपक्षदोषाच् च
सर्वोपेता च तद्दर्शनात्
विकरणत्वान् नेति चेत् तद् उक्तम्
न प्रयोजनवत्त्वात्
लोकवत् तु लीलाकैवल्यम्
वैषम्यनैर्घृण्ये न सापेक्षत्वात् तथा हि दर्शयति
न कर्माविभागाद् इति चेन् नानादित्वाद् उपपद्यते चाप्य् उपलभ्यते च
सर्वधर्मोपपत्तेश् च
मूल पाठ: Brahmasūtra · Data entry members of the Sansknet Project · GRETIL (Göttingen) · CC BY-NC-SA 4.0