बोधिसत्त्वयोगाचारचतुःशतकटीका · अध्याय 12

किं करिष्यति स त्यागं त्यागो पायं न वेत्ति यः ॥

शिवम् अन्यत्र नास्तीति नूनं तेनोक्तवान् मुनिः ॥

बुद्धोक्तेषु परोऽक्षेषु जायते यस्य संशयः ।
इहैव प्रत्ययस् तेन कर्तव्यः शून्यतां प्रति ॥

लोको ऽयं येन दुर्दृष्टो मूढ एव परत्र सः ॥

॥ वञ्चितास् ते भविष्यन्ति सुचिरं ये ऽनुयान्ति तम् ॥

स्वयं ये यान्ति निर्वाणं ते कुर्वन्ति सुदुष्करम् ।

गन्तुं नोत्सहते नेतुः पृष्ठतो ऽप्य् असतो मनः ॥

त्रासो नारभ्यते ऽदृष्टे दृष्टे ऽपैति स सर्वशः ।
नियमेनैव किंचिज्ज्ञे तेन त्रासो विधीयते ॥

द्र्ष्टे ऽपैति स सर्वशः ॥

एकान्तेनैव बालानां धर्मे ऽभ्यासः प्रवर्तके ।
धर्मान् निवर्तकात् तेषाम् अनभ्यासतया भयम् ॥

विघ्नं तत्त्वस्य यः कुर्याद् वृतो मोहेन केनचित् ।
कल्याण् आ धिगतिस् तस्य नास्ति मोक्षे तु का कथा ॥

शीलाद् अपि वरं स्रंसो न तु दृष्टेः कथंचन ॥

शीलेन गम्यते स्व र्गो दृष्ट्या याति परं पदम् ऽ ॥

अहङ्कारो ऽसतः श्रेयान् न तु नैरात्म्यदर्शनम् ।

अपायम् एव यात्य् एकः शिवम् एव तु नेतरः ॥

अद्वितीयं शिवद्वारं कुदृष्टीनां भ यङ्करम् ।
विषयः सर्वबुद्धानाम् इति नैरात्म्यम् उच्यते ॥

अस्य धर्मस्य ना म्नो ऽपि भयम् उत्पद्यते ऽसतः ॥

बलवान् नाम को दृष्टः परस्य न भयङ्करः ॥

वादस्य कृतशो धर्मो नायम् उक्तस् तथागतैः ।

प्राप्तश् चेद् गृह्यते शब्दस् तस्यादिः केन गृह्यते ।

वियुक्तम् इन्द्रियैश् चित्तं किं गत्वापि करिष्यति ॥

वियुक्तम् इन्द्रियैश् चित्तं किं गत्वापि करि ष्यति ।

एवं सतीह जीवो ऽयम् अमनस्कः सदा न किम् ॥

चक्षुः प्रतीत्य रू पं च मायावज् जायते मनः ॥

चक्षुः प्रतीत्य रूपं च मायावज् जायते मन

विद्यते यस्य सद्भावः स मायेति न युज्यते ॥

न विद्यते घटे रूपं न रूपे विद्यते घटः ।