ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.041

વાયો યે તે સહસ્રિણો રથાસસ્ તેભિર્ આ ગહિ ।
નિયુત્વાન્ સોમપીતયે ॥

નિયુત્વાન્ વાયવ્ આ ગહ્ય્ અયં શુક્રો અયામિ તે ।
ગન્તાસિ સુન્વતો ગૃહમ્ ॥

શુક્રસ્યાદ્ય ગવાશિર ઇન્દ્રવાયૂ નિયુત્વતઃ ।
આ યાતમ્ પિબતં નરા ॥

અયં વામ્ મિત્રાવરુણા સુતઃ સોમ ઋતાવૃધા ।
મમેદ્ ઇહ શ્રુતં હવમ્ ॥

રાજાનાવ્ અનભિદ્રુહા ધ્રુવે સદસ્ય્ ઉત્તમે ।
સહસ્રસ્થૂણ આસાતે ॥

તા સમ્રાજા ઘૃતાસુતી આદિત્યા દાનુનસ્ પતી ।
સચેતે અનવહ્વરમ્ ॥

ગોમદ્ ઊ ષુ નાસત્યાશ્વાવદ્ યાતમ્ અશ્વિના ।
વર્તી રુદ્રા નૃપાય્યમ્ ॥

ન યત્ પરો નાન્તર આદધર્ષદ્ વૃષણ્વસૂ ।
દુઃશંસો મર્ત્યો રિપુઃ ॥

તા ન આ વોળ્હમ્ અશ્વિના રયિમ્ પિશઙ્ગસંદૃશમ્ ।
ધિષ્ણ્યા વરિવોવિદમ્ ॥

ઇન્દ્રો અઙ્ગ મહદ્ ભયમ્ અભી ષદ્ અપ ચુચ્યવત્ ।
સ હિ સ્થિરો વિચર્ષણિઃ ॥

ઇન્દ્રશ્ ચ મૃળયાતિ નો ન નઃ પશ્ચાદ્ અઘં નશત્ ।
ભદ્રમ્ ભવાતિ નઃ પુરઃ ॥

ઇન્દ્ર આશાભ્યસ્ પરિ સર્વાભ્યો અભયં કરત્ ।
જેતા શત્રૂન્ વિચર્ષણિઃ ॥

વિશ્વે દેવાસ આ ગત શૃણુતા મ ઇમં હવમ્ ।
એદમ્ બર્હિર્ નિ ષીદત ॥

તીવ્રો વો મધુમાઁ અયં શુનહોત્રેષુ મત્સરઃ ।
એતમ્ પિબત કામ્યમ્ ॥

ઇન્દ્રજ્યેષ્ઠા મરુદ્ગણા દેવાસઃ પૂષરાતયઃ ।
વિશ્વે મમ શ્રુતા હવમ્ ॥

અમ્બિતમે નદીતમે દેવિતમે સરસ્વતિ ।
અપ્રશસ્તા ઇવ સ્મસિ પ્રશસ્તિમ્ અમ્બ નસ્ કૃધિ ॥

ત્વે વિશ્વા સરસ્વતિ શ્રિતાયૂંષિ દેવ્યામ્ ।
શુનહોત્રેષુ મત્સ્વ પ્રજાં દેવિ દિદિડ્ઢિ નઃ ॥

ઇમા બ્રહ્મ સરસ્વતિ જુષસ્વ વાજિનીવતિ ।
યા તે મન્મ ગૃત્સમદા ઋતાવરિ પ્રિયા દેવેષુ જુહ્વતિ ॥

પ્રેતાં યજ્ઞસ્ય શમ્ભુવા યુવામ્ ઇદ્ આ વૃણીમહે ।
અગ્નિં ચ હવ્યવાહનમ્ ॥

દ્યાવા નઃ પૃથિવી ઇમં સિધ્રમ્ અદ્ય દિવિસ્પૃશમ્ ।
યજ્ઞં દેવેષુ યચ્છતામ્ ॥

આ વામ્ ઉપસ્થમ્ અદ્રુહા દેવાઃ સીદન્તુ યજ્ઞિયાઃ ।
ઇહાદ્ય સોમપીતયે ॥