રામાયણ (સંશોધિત પાઠ) · અધ્યાય 2.99

પુનર્ એવં બ્રુવાણં તુ ભરતં લક્ષ્મણાગ્રજઃ
પ્રત્યુવાચ તતઃ શ્રીમાઞ્ જ્ઞાતિમધ્યે ઽતિસત્કૃતઃ ॥

ઉપપન્નમ્ ઇદં વાક્યં યત્ ત્વમ્ એવમ્ અભાષથાઃ
જાતઃ પુત્રો દશરથાત્ કૈકેય્યાં રાજસત્તમાત્ ॥

પુરા ભ્રાતઃ પિતા નઃ સ માતરં તે સમુદ્વહન્
માતામહે સમાશ્રૌષીદ્ રાજ્યશુલ્કમ્ અનુત્તમમ્ ॥

દેવાસુરે ચ સંગ્રામે જનન્યૈ તવ પાર્થિવઃ
સમ્પ્રહૃષ્ટો દદૌ રાજા વરમ્ આરાધિતઃ પ્રભુઃ ॥

તતઃ સા સંપ્રતિશ્રાવ્ય તવ માતા યશસ્વિની
અયાચત નરશ્રેષ્ઠં દ્વૌ વરૌ વરવર્ણિની ॥

તવ રાજ્યં નરવ્યાઘ્ર મમ પ્રવ્રાજનં તથા
તચ્ ચ રાજા તથા તસ્યૈ નિયુક્તઃ પ્રદદૌ વરમ્ ॥

તેન પિત્રાહમ્ અપ્ય્ અત્ર નિયુક્તઃ પુરુષર્ષભ
ચતુર્દશ વને વાસં વર્ષાણિ વરદાનિકમ્ ॥

સો ઽહં વનમ્ ઇદં પ્રાપ્તો નિર્જનં લક્ષ્મણાન્વિતઃ
શીતયા ચાપ્રતિદ્વન્દ્વઃ સત્યવાદે સ્થિતઃ પિતુઃ ॥

ભવાન્ અપિ તથેત્ય્ એવ પિતરં સત્યવાદિનમ્
કર્તુમ્ અર્હતિ રાજેન્દ્રં ક્ષિપ્રમ્ એવાભિષેચનાત્ ॥

ઋણાન્ મોચય રાજાનં મત્કૃતે ભરત પ્રભુમ્
પિતરં ત્રાહિ ધર્મજ્ઞ માતરં ચાભિનન્દય ॥

શ્રૂયતે હિ પુરા તાત શ્રુતિર્ ગીતા યશસ્વિની
ગયેન યજમાનેન ગયેષ્વ્ એવ પિતૄન્ પ્રતિ ॥

પુંનામ્ના નરકાદ્ યસ્માત્ પિતરં ત્રાયતે સુતઃ
તસ્માત્ પુત્ર ઇતિ પ્રોક્તઃ પિતૄન્ યત્ પાતિ વા સુતઃ ॥

એષ્ટવ્યા બહવઃ પુત્રા ગુણવન્તો બહુશ્રુતાઃ
તેષાં વૈ સમવેતાનામ્ અપિ કશ્ચિદ્ ગયાં વ્રજેત્ ॥

એવં રાજર્ષયઃ સર્વે પ્રતીતા રાજનન્દન
તસ્માત્ ત્રાહિ નરશ્રેષ્ઠ પિતરં નરકાત્ પ્રભો ॥

અયોધ્યાં ગચ્છ ભરત પ્રકૃતીર્ અનુરઞ્જય
શત્રુઘ્નસહિતો વીર સહ સર્વૈર્ દ્વિજાતિભિઃ ॥

પ્રવેક્ષ્યે દણ્ડકારણ્યમ્ અહમ્ અપ્ય્ અવિલમ્બયન્
આભ્યાં તુ સહિતો રાજન્ વૈદેહ્યા લક્ષ્મણેન ચ ॥

ત્વં રાજા ભવ ભરત સ્વયં નરાણાં વન્યાનામ્ અહમ્ અપિ રાજરાણ્ મૃગાણામ્
ગચ્છ ત્વં પુરવરમ્ અદ્ય સમ્પ્રહૃષ્ટઃ સંહૃષ્ટસ્ ત્વ્ અહમ્ અપિ દણ્ડકાન્ પ્રવેક્ષ્યે ॥

છાયાં તે દિનકરભાઃ પ્રબાધમાનં વર્ષત્રં ભરત કરોતુ મૂર્ધ્નિ શીતામ્
એતેષામ્ અહમ્ અપિ કાનનદ્રુમાણાં છાયાં તામ્ અતિશયિનીં સુખં શ્રયિષ્યે ॥

શત્રુઘ્નઃ કુશલમતિસ્ તુ તે સહાયઃ સૌમિત્રિર્ મમ વિદિતઃ પ્રધાનમિત્રમ્
ચત્વારસ્ તનયવરા વયં નરેન્દ્રં સત્યસ્થં ભરત ચરામ મા વિષાદમ્ ॥