ભગવદ્ગીતા · અધ્યાય 10

મધુસૂદનઃ : અહિંસા પરમો ધર્મો ભિક્ષાશનં ચેત્ય્ એવં-લક્ષણયા બુદ્ધ્યા યુદ્ધ-વૈમુખ્યમ્ અર્જુનસ્ય શ્રુત્વા સ્વપુત્રાણાં રાજ્યમ્ અપ્રચલિતમ્ અવધાર્ય સ્વસ્થ-હૃદયસ્ય ધૃતરાષ્ટ્રસ્ય હર્ષ-નિમિત્તાં તતઃ કિં વૃત્તમ્ ઇત્ય્ આકાઙ્ક્ષામ્ અપનિનીષુઃ સંજયસ્ તં પ્રત્યુક્તવાન્ ઇત્ય્ આહ વૈશમ્પાયનઃ ।
કૃપા મમૈત ઇતિ વ્યામોહ-નિમિત્તઃ સ્નેહ-વિશેષઃ । તયાવિષ્ટં સ્વભાવ-સિદ્ધ્યા વ્યાપ્તમ્ । અર્જુનસ્ય કર્મત્વં કૃપાયાશ્ ચ કર્તૃત્વં વદતા તસ્યા આગન્તુકત્વં વ્યુદસ્તમ્ । અતએવ વિષીદન્તં સ્નેહ-વિષયી-ભૂત-સ્વજન-વિચ્છેદાશઙ્કા-નિમિત્તઃ શોકાપર-પર્યાયશ્ ચિત્ત-વ્યાકુલી-ભાવો વિષાદસ્ તં પ્રાપ્નુવન્તમ્ । અત્ર વિષાદસ્ય કર્મત્વેનાર્જુનસ્ય કર્તૃત્વેન ચ તસ્યાગન્તુકત્વં સૂચિતમ્ ।
અતએવ કૃપા-વિષાદ-વશાદ્ અશ્રુભિઃ પૂર્ણે આકુલે દર્શનાક્ષમે ચેક્ષણે યસ્ય તમ્ । એવમ્ અશ્રુ-પાત-વ્યાકુલી-ભાવાખ્ય-કાર્ય-દ્વય-જનકતયા પરિપોષં ગતાભ્યાં કૃપા-વિષાદાભ્યામ્ ઉદ્વિગ્નં તમ્ અર્જુનમ્ ઇદં સોપપત્તિકં વક્ષ્યમાણં વાક્યમ્ ઉવાચ ન તૂપેક્ષિતવાન્ । મધુસૂદન ઇતિ । સ્વયં દુષ્ટ-નિગ્રહ-કર્તાર્જુનં પ્રત્ય્ અપિ તથૈવ વક્ષ્યતીતિ ભાવઃ