रामायण (संशोधित पाठ) · अध्याय 2.2

ततः परिषदं सर्वाम् आमन्त्र्य वसुधाधिपः
हितम् उद्धर्षणं चेदम् उवाचाप्रतिमं वचः ॥

दुन्दुभिस्वनकल्पेन गम्भीरेणानुनादिना
स्वरेण महता राजा जीमूत इव नादयन् ॥

सो ऽहम् इक्ष्वाकुभिः पूर्वैर् नरेन्द्रैः परिपालितम्
श्रेयसा योक्तुकामो ऽस्मि सुखार्हम् अखिलं जगत् ॥

मयाप्य् आचरितं पूर्वैः पन्थानम् अनुगच्छता
प्रजा नित्यम् अतन्द्रेण यथाशक्त्य् अभिरक्षता ॥

इदं शरीरं कृत्स्नस्य लोकस्य चरता हितम्
पाण्डुर् अस्यातपत्रस्य छायायां जरितं मया ॥

प्राप्य वर्षसहस्राणि बहून्य् आयूंषि जीवितः
जीर्णस्यास्य शरीरस्य विश्रान्तिम् अभिरोचये ॥

राजप्रभावजुष्टां हि दुर्वहाम् अजितेन्द्रियैः
परिश्रान्तो ऽस्मि लोकस्य गुर्वीं धर्मधुरं वहन् ॥

सो ऽहं विश्रमम् इच्छामि पुत्रं कृत्वा प्रजाहिते
संनिकृष्टान् इमान् सर्वान् अनुमान्य द्विजर्षभान् ॥

अनुजातो हि मे सर्वैर् गुणैर् ज्येष्ठो ममात्मजः
पुरंदरसमो वीर्ये रामः परपुरंजयः ॥

तं चन्द्रम् इव पुष्येण युक्तं धर्मभृतां वरम्
यौवराज्येन योक्तास्मि प्रीतः पुरुषपुंगवम् ॥

अनुरूपः स वो नाथो लक्ष्मीवांल् लक्ष्मणाग्रजः
त्रैलोक्यम् अपि नाथेन येन स्यान् नाथवत्तरम् ॥

अनेन श्रेयसा सद्यः संयोज्याहम् इमां महीम्
गतक्लेशो भविष्यामि सुते तस्मिन् निवेश्य वै ॥

इति ब्रुवन्तं मुदिताः प्रत्यनन्दन् नृपा नृपम्
वृष्टिमन्तं महामेघं नर्दन्तम् इव बर्हिणः ॥

तस्य धर्मार्थविदुषो भावम् आज्ञाय सर्वशः
ऊचुश् च मनसा ज्ञात्वा वृद्धं दशरथं नृपम् ॥

अनेकवर्षसाहस्रो वृद्धस् त्वम् असि पार्थिव
स रामं युवराजानम् अभिषिञ्चस्व पार्थिवम् ॥

इति तद्वचनं श्रुत्वा राजा तेषां मनःप्रियम्
अजानन्न् इव जिज्ञासुर् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥

कथं नु मयि धर्मेण पृथिवीम् अनुशासति
भवन्तो द्रष्टुम् इच्छन्ति युवराजं ममात्मजम् ॥

ते तम् ऊचुर् महात्मानं पौरजानपदैः सह
बहवो नृप कल्याणा गुणाः पुत्रस्य सन्ति ते ॥

दिव्यैर् गुणैः शक्रसमो रामः सत्यपराक्रमः
इक्ष्वाकुभ्यो हि सर्वेभ्यो ऽप्य् अतिरक्तो विशाम्पते ॥

रामः सत्पुरुषो लोके सत्यधर्मपरायणः
धर्मज्ञः सत्यसंधश् च शीलवान् अनसूयकः ॥

क्षान्तः सान्त्वयिता श्लक्ष्णः कृतज्ञो विजितेन्द्रियः
मृदुश् च स्थिरचित्तश् च सदा भव्यो ऽनसूयकः ॥

प्रियवादी च भूतानां सत्यवादी च राघवः
बहुश्रुतानां वृद्धानां ब्राह्मणानाम् उपासिता ॥

तेनास्येहातुला कीर्तिर् यशस् तेजश् च वर्धते
देवासुरमनुष्याणां सर्वास्त्रेषु विशारदः ॥

यदा व्रजति संग्रामं ग्रामार्थे नगरस्य वा
गत्वा सौमित्रिसहितो नाविजित्य निवर्तते ॥

संग्रामात् पुनर् आगम्य कुञ्जरेण रथेन वा
पौरान् स्वजनवन् नित्यं कुशलं परिपृच्छति ॥

पुत्रेष्व् अग्निषु दारेषु प्रेष्यशिष्यगणेषु च
निखिलेनानुपूर्व्या च पिता पुत्रान् इवौरसान् ॥

शुश्रूषन्ते च वः शिष्याः कच्चित् कर्मसु दंशिताः
इति नः पुरुषव्याघ्रः सदा रामो ऽभिभाषते ॥

व्यसनेषु मनुष्याणां भृशं भवति दुःखितः
उत्सवेषु च सर्वेषु पितेव परितुष्यति ॥

सत्यवादी महेष्वासो वृद्धसेवी जितेन्द्रियः
वत्सः श्रेयसि जातस् ते दिष्ट्यासौ तव राघवः
दिष्ट्या पुत्रगुणैर् युक्तो मारीच इव कश्यपः ॥

बलम् आरोग्यम् आयुश् च रामस्य विदितात्मनः
आशंसते जनः सर्वो राष्ट्रे पुरवरे तथा ॥

अभ्यन्तरश् च बाह्यश् च पौरजानपदो जनः
स्त्रियो वृद्धास् तरुण्यश् च सायम्प्रातः समाहिताः ॥

सर्वान् देवान् नमस्यन्ति रामस्यार्थे यशस्विनः
तेषाम् आयाचितं देव त्वत्प्रसादात् समृध्यताम् ॥

रामम् इन्दीवरश्यामं सर्वशत्रुनिबर्हणम्
पश्यामो यौवराज्यस्थं तव राजोत्तमात्मजम् ॥

तं देवदेवोपमम् आत्मजं ते सर्वस्य लोकस्य हिते निविष्टम्
हिताय नः क्षिप्रम् उदारजुष्टं मुदाभिषेक्तुं वरद त्वम् अर्हसि ॥