અથર્વવેદ · અધ્યાય 20.137

યદ્ધ પ્રાચીરજગન્તોરો મણ્ડૂરધાણિકીઃ ।
હતા ઇન્દ્રસ્ય શત્રવઃ સર્વે બુદ્બુદયાશવઃ

કપૃન્ નરઃ કપૃથમુદ્દધાતન ચોદયત ખુદત વાજસાતયે ।
નિષ્ટિગ્ર્યઃ પુત્રમા ચ્યાવયોતય ઇન્દ્રં સબાધ ઇહ સોમપીતયે

દધિક્રાવ્ણો અકારિષં જિષ્ણોરશ્વસ્ય વાજિનઃ ।
સુરભિ નો મુખા કરત્પ્ર ણ આયૂંષિ તારિષત્

સુતાસો મધુમત્તમાઃ સોમા ઇન્દ્રાય મન્દિનઃ ।
પવિત્રવન્તો અક્ષરન્ દેવાન્ ગચ્છન્તુ વો મદાઃ

ઇન્દુરિન્દ્રાય પવત ઇતિ દેવાસો અબ્રુવન્ ।
વાચસ્પતિર્મખસ્યતે વિશ્વસ્યેશાન ઓજસા

સહસ્રધારઃ પવતે સમુદ્રો વાચમીઙ્ખયઃ ।
સોમઃ પતી રયીણાં સખેન્દ્રસ્ય દિવેદિવે

અવ દ્રપ્સો અંશુમતીમતિષ્ઠદિયાનઃ કૃષ્ણો દશભિઃ સહસ્રૈઃ ।
આવત્તમિન્દ્રઃ શચ્યા ધમન્તમપ સ્નેહિતીર્નૃમણા અધત્ત

દ્રપ્સમપશ્યં વિષુણે ચરન્તમુપહ્વરે નદ્યો અંશુમત્યાઃ ।
નભો ન કૃષ્ણમવતસ્થિવાંસમિષ્યામિ વો વૃષણો યુધ્યતાજૌ

અધ દ્રપ્સો અંશુમત્યા ઉપસ્થેઽધારયત્તન્વં તિત્વિષાણઃ ।
વિશો અદેવીરભ્યાચરન્તીર્બૃહસ્પતિના યુજેન્દ્રઃ સસાહે

ત્વં હ ત્યત્સપ્તભ્યો જાયમાનોઽશત્રુભ્યો અભવઃ શત્રુરિન્દ્ર ।
ગૂલ્હે દ્યાવાપૃથિવી અન્વવિન્દો વિભુમદ્ભ્યો ભુવનેભ્યો રણં ધાઃ

ત્વં હ ત્યદપ્રતિમાનમોજો વજ્રેણ વજ્રિન્ ધૃષિતો જઘન્થ ।
ત્વં શુષ્ણસ્યાવાતિરો વધત્રૈસ્ત્વં ગા ઇન્દ્ર શચ્યેદવિન્દઃ

તમિન્દ્રં વાજયામસિ મહે વૃત્રાય હન્તવે ।
સ વૃષા વૃષભો ભુવત્

૩ ઇન્દ્રઃ સ દામને કૃત ઓજિષ્ઠઃ સ મદે હિતઃ ।
દ્યુમ્ની શ્લોકી સ સોમ્યઃ

ગિરા વજ્રો ન સંભૃતઃ સબલો અનપચ્યુતઃ ।
વવક્ષ ઋષ્વો અસ્તૃતઃ