અથર્વવેદ · અધ્યાય 20.12

ઉદુ બ્રહ્માણ્યૈરત શ્રવસ્યેન્દ્રં સમર્યે મહયા વસિષ્ઠ ।
આ યો વિશ્વાનિ શવસા તતાનોપશ્રોતા મ ઈવતો વચાંસિ

અયામિ ઘોષ ઇન્દ્ર દેવજામિરિરજ્યન્ત યચ્છુરુધો વિવાચિ ।
નહિ સ્વમાયુશ્ચિકિતે જનેષુ તાનીદંહાંસ્યતિ પર્ષ્યસ્માન્

યુજે રથં ગવેષણં હરિભ્યામુપ બ્રહ્માણિ જુજુષાણમસ્થુઃ ।
વિ બાધિષ્ટ સ્ય રોદસી મહિત્વેન્દ્રો વૃત્રાણ્યપ્રતી જઘન્વાન્

આપશ્ચિત્પિપ્યુ સ્તર્યો ન ગાવો નક્ષન્ન્ ઋતં જરિતારસ્ત ઇન્દ્ર ।
યાહિ વાયુર્ન નિયુતો નો અચ્છા ત્વં હિ ધીભિર્દયસે વિ વાજાન્

તે ત્વા મદા ઇન્દ્ર માદયન્તુ શુષ્મિણં તુવિરાધસં જરિત્રે ।
એકો દેવત્રા દયસે હિ મર્તાન્ અસ્મિન્ છૂર સવને માદયસ્વ

એવેદિન્દ્રં વૃષણં વજ્રબાહું વસિષ્ઠાસો અભ્યર્ચન્ત્યર્કૈઃ ।
સ ન સ્તુતો વીરવદ્ધાતુ ગોમદ્યૂયં પાત સ્વસ્તિભિઃ સદા નઃ

ઋજીષી વજ્રી વૃષભસ્તુરાષાટ્છુષ્મી રાજા વૃત્રહા સોમપાવા ।
યુક્ત્વા હરિભ્યામુપ યાસદર્વાઙ્માધ્યંદિને સવને મત્સદિન્દ્રઃ